Selamlar;
Başlığım sizlere şaşırtıcı geldi değil mi?
Ama beni yanlış anladılar. Hemde çok yanlış.En yakınlarım, en sevdiklerim bir yazımı benim onlara itafen yazdığımı düşünüp üzülmüşler.Öyle bir şey yok,ben sizi düşünerek yazmadım dedim ama...
Keşke hayatımızda ki kimseye kendimizi anlatmak zorunda kalmasak.Sözlerimize inandırmaya çalışmasak.Aklımdan geçmezdi üstlerine alınacakları.Ne biliyim ben genel anlamda yazdım.Günümüzde sağlam arkadaşlık kurmak zor.Herkes çıkarcı,vefasız,kötü.(Rabbim hep iyi insanlarla karşılaştırsın)Ama biz başarmıştık.Yıllarca sürdürebilmiştik dostluğumuzu.Benim kardeşlerim sağlamdı.Hepsini verene şükürler olsun.Üstlerine alınacaklarını,kırılacaklarını bilemedim.Bilseydim yazmazdım.
Sevdiklerimiz bizi iyi tanısa mesela.Neyi yapıp neyi yapmayacağımızı bilseler.Bıraksak oturup kitabımızı yazabilseler.Sonsuz güven olsa sevenlerin arasında.Huzurun başlangıcına imza atsak yeni soyadlarımız la.
Artık çocuk değiliz ki görmezden gelemiyorum.Hayatımın bir alanında yer verdiğim bu değerli insanları çok seviyorum.Bu tür çatışmalarda kendimi onlara karşı savunmak yüreğimi en derininden sızlatıyor.Geçmişi silmek ne kadar basit insanlar için.Bugün ölsek tabutu taşımaya 4 kişi lazım değil mi?Silmek yada kırmak çaresizliğin başı değil mi?Baktım da ses tonları hemen karşılarında düşman var halini almış.Ben düşman değildim ki.Her anında koşup geldiğiniz, hiç yalnız bırakmadığınız, sizin için değerli olan kişiyim.Kaç gece beraber uyuduk, günlerce birbirimizin derdine ağlamadık mı?Beraber yedik, beraber gülmedik mi?
Şimdi ben düşmansam sizde bilin yanlış anladınız...
ÇOK KIRDINIZ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder